Wie ben ik

Afspraak maken

Intake gesprek
U kunt mij het beste ’s ochtends tussen 9:00 en 10.00 uur bellen voor het maken van een intake afspraak. Meestal kan er binnen twee weken afgesproken worden.

Tel: (020) 622 94 13

Wie ben ik

Opleiding
Na de psychologieopleiding deed ik de psychotherapieopleiding in diverse referentiekaders.
Daarnaast deed ik een management opleiding.

Werkervaring
In de jaren tachtig en negentig ben ik bij diverse RIAGG’s werkzaam geweest als psychotherapeut en als behandelcoördinator.
Sinds 1990 heb ik een eigen psychotherapiepraktijk.
Vanaf 2000 t/m 2013  ben ik daarnaast werkzaam geweest als studentenpsycholoog en teamleider van het Bureau Studentenpsychologen van de UVA/HVA

Peter Dekker werd geïnterviewd voor het blad “Nieuws voor Psychotherapeuten”
oktober 2006. Lees het interview onderaan deze pagina.

Big registraties
Ik ben geregistreerd als psychotherapeut en als gezondheidszorgpsycholoog / klinisch psycholoog, bij het Ministerie van Volksgezondheid; registratie nummer:09025754416 resp. 99025754425

Professionele standaarden
Ik werk volgens de gangbare procedures en richtlijnen (WGBO: Beroepscode voor psychologen en psychotherapeuten).De klachtenprocedure van de breoepsvereniging neem ik in acht.

Beroepsverenigingen

Ik ben gewoon lid van de volgende verenigingen:
Vereniging van Psychotherapie (NVP)
Vereniging van Cognitieve en Gedragstherapie (VGcT)
Landelijke Vereniging Vvoor Vrijgevestigde Psychologen en Psychotherapeuten (LVVP)

Interview met Peter Dekker  (Uit Bulletin voor Psychotherapie; oktober 2006)

Peter Dekker is parttime teamleider bij het bureau Studentenpsycholoog van de Universiteit van Amsterdam. Daarnaast heeft hij een eigen psychotherapie-praktijk. Sinds 2002 is hij penningmeester van het NVP-bestuur.


Impressie
We hebben afgesproken dat ik Peter ophaal van zijn werk, bij het Universiteitsbureau van de UvA in de oude binnenstad van Amsterdam. Zijn kamer is op een prettige manier ingericht, zonder overbodige poespas, een enkele poster aan de muur. Het is zomers weer, hij heeft het raam opengezet en gedempte stadsgeluiden waaien binnen. Vanuit het raam heb je een prachtig uitzicht over de grachten. Ik waan me in een aflevering van Baantjer.

Via steegjes en bruggetjes lopen we naar de tram, die ons naar De Pijp zal brengen waar we een Marokkaans restaurant op het oog hebben. Peter springt soepel en geroutineerd door het Amsterdamse spitsverkeer en wijst me ondertussen op bijzondere gebouwen en straten. Overal weet hij wat over te vertellen. Hij is een uitgesproken stadsmens, en zijn geestdrift voor Amsterdam slaat op mij over. In het restaurant worden we vriendelijk ontvangen; de mediterraan ogende obers glijden geruisloos tussen de tafeltjes door en voorzien ons van de heerlijkste gerechten.

Waar werk je, wat doe je precies?
Sinds het vertrek bij zijn vorige baan bij de (toenmalige) RIAGG in Den Haag, is
Peter 5 jaar teamleider bij het bureau Studentenpsycholoog van de UvA. Het team bestaat uit 5 psychologen en 2 secretaressen. Wat hij vooral prettig en uitdagend vindt in zijn werk, is de combinatie van inhoudelijk werkzaam zijn en manager zijn. Hij beschrijft zichzelf als een ‘regelneef’: als er in een organisatie regelzaken te doen zijn, komen die ‘als vanzelf’ zijn kant op. Hij neemt graag zelf de leiding; geleid worden past niet zo bij zijn aard.
Hij geeft psychologische hulp aan studenten; zowel individueel als trainingen.
Naast zijn werk bij de UvA heeft Peter een eigen psychotherapie-praktijk, waar hij vooral mannen in therapie heeft: “die zijn in het algemeen praktisch gericht, zoeken vooral oplossingen en hoeven niet zo diep te graven”. Vaak gaat het om relatieproblemen. Bij mannen ziet hij vaak angst voor relaties: “vrouwen zijn relatie-lustig, mannen meestal relatie-angstig’. Het geeft hem veel voldoening als die angst stap voor stap tot aanvaardbare proporties kan worden teruggebracht zodat de cliënt uiteindelijk toch in staat is om een bevredigende relatie aan te gaan.
Verder behandelt hij vaak mensen met rouwproblematiek. Van Dantzig, Ramsay en Van de Lande zijn op dat gebied therapeuten die hij zeer bewondert.

Wat doe je zoal bij de NVP?
Voordat Peter in 2002 in het NVP-bestuur kwam, was hij 8 jaar bestuurslid van de VGCt. Ook zat hij korte tijd in het NVGP-bestuur. Hij vond het een hele eer om gevraagd te worden voor het NVP-bestuur. Intussen is de NVP van een ‘vereniging van verenigingen’ een ‘vereniging van leden’ geworden. Vrijwel alle SPV’en hebben de verplichte koppeling met de NVP losgelaten. Hij vindt het jammer dat het niet haalbaar is gebleken om de NVP een koepel van de SPV’en te laten zijn. De NVP zal zich nu goed moeten profileren bij haar leden en het is vooral aan het bestuur de taak om zichtbaar te maken wat er allemaal wordt gedaan op het gebied van beleid, acties en communicatie. Dat het echt nodig is om activiteiten te promoten en zichtbaar te maken aan leden en aan het publiek is iets wat psychotherapeuten nogal eens willen vergeten: men is te bescheiden of denkt domweg dat het niet nodig is. In ieder geval is het niet gebruikelijk. Bij zijn ‘eigen’ bureau ziet hij echter dat het promoten en in de schijnwerpers zetten wel degelijk resultaat oplevert. De maatschappij vraagt er ook om, die heeft geen belang bij een beroepsgroep die achter de sofa blijft zitten werken en niet naar buiten treedt. De psychotherapie heeft een slecht imago; de NVP zal alles op alles moeten zetten om dit te verbeteren. Het afgelopen jaar is er overigens op dat gebied veel werk verzet.

In het NVP-bestuur is Peter penningmeester. Hij krijgt de laatste jaren steeds meer plezier in cijfers; ziet graag gegevens, getallen, percentages zodat duidelijk wordt waar tijd en geld aan worden besteed en waar bijsturing aangewezen is.
Vanwege zijn regel- en managersaspiraties is Peter, naast het penningmeesterschap, portefeuillehouder personeel. Waar Gerrit Paarlberg als eerdere portefeuillehouder is begonnen met het opstellen van FWG-taakomschrijvingen voor de medewerkers, zet hij de lijn voort: onlangs hebben (voor het eerst!) officiële functioneringsgesprekken plaatsgevonden.

Hoe was het vroeger thuis, hoe is je privéleven nu? Peter is tot zijn achtste jaar op zee opgegroeid. Zijn vader was zeeman. Zijn moeder, die aanvankelijk meevoer, was echter angstig op het water en later vestigde het gezin zich in Kampen, in de nabijheid van moeder’s familie. In vergelijking met het leven op de ruime watervlakten was het in Kampen erg benauwd. Er was veel sociale controle en er werd veel belang gehecht aan de ‘buitenkant’. Na zijn achttiende vertrok Peter naar de stad, waar hij een prettige anonimiteit ervaart.
Al bijna 20 jaar woont hij samen met zijn partner Hans, aan één van de grote grachten van Amsterdam. Een stabiele relatie: ‘we zijn maatjes, houden van dezelfde dingen. Gaan graag naar grote steden, theater en musea, reizen veel’. Daarvóór was hij zo’n 10 jaar ‘single’, na een grote heftige liefde die uiteindelijk strandde. We filosoferen even door over ‘grote liefdes’: ze horen bij jong zijn en onwetend zijn met alle heftigheid van dien, en vaak is het zo dat die ander iemand is die je eigenlijk zelf zou willen zijn.... het hoort bij de leeftijd van begin twintig, waarin twijfels over jezelf aan de orde van de dag zijn. Inmiddels heeft hij veel cliënten van die leeftijd, die hij nu juist goed kan helpen bij hun problemen.
Ik vraag hem wat hij een leuke eigenschap van zichzelf vindt: “vroeger was ik altijd een erg energiek jongetje. Dat is eigenlijk nog steeds zo: ik heb altijd zin in activiteit en je zult mij niet snel voor de TV zien hangen. Ik ben niet ingeslapen, ik ga liever uit; dat doe ik graag en vaak”.

Hoe ontspan je je?
Peter houdt ervan om naar theatervoorstellingen te gaan en musea te bezoeken. Samen met zijn partner reist hij graag naar grote steden: onlangs nog Berlijn, New York. Naar Berlijn per sportauto, Hij voelt zich thuis in steden en is in mindere mate een buitenmens: “de natuur.....ik ben al blij als ik een loofboom van een naaldboom kan onderscheiden”. Maar ze hebben vorig jaar ook een trektocht door Marokko gemaakt en hij vindt het heerlijk om met mooi weer te kamperen in Nederland. Niet al te lang weliswaar...

Weer naar huis
Het begint buiten langzaam te schemeren. Het is nog steeds een aangename temperatuur en de terrassen op het Heinekenplein zijn nog levendig.
Peter wil me nog graag het Museumplein laten zien, voordat we op de tram terug stappen. Ook hier heeft hij weer veel te vertellen over de aanleg en de gebouwen en weet mijn interesse te wekken. Dat wil wat zeggen, want ik kijk meestal niet direct naar gebouwen, maar eerder naar wat er zoal groeit en bloeit!
Lijn 5 komt eraan en brengt Peter naar huis en mij naar het station. Leuk om op deze manier een kijkje te krijgen in het leven van een bestuurslid. Dat mag wat mij betreft wel vaker gebeuren.